Frå Utgåve 1-15
Skrive av Monica Bjermeland

Når genane tel

Kvifor eg støttar Bioteknologirådet si tilråding om ikkje å opne for assistert befruktning for einslege kvinner i Noreg? Fordi genar tel.

 

I fjor haust drog eg til Hatay i søraustlege Tyrkia for å sjå kor den biologiske far min vaks opp, og for å bryte trolldommen i min Mørd. Bakteppet var tretti år med ambivalens. Gevinsten var to land til prisen av eitt, tre «fedrar» til prisen av ein og litervis med oliven. Eg hadde ønskt meg ro i sjela også, men altså, eg er halvt tyrkisk.

«Kva ser du då, mamma?» Klokka har passert leggetid, og eit par augo eg kjenner godt, er blitt temmeleg blanke. Ho geispar. Eg har, igjen, latt meg overtale til «berre toooo sider til». Vi les Harry Potter, bok éin, og er akkurat ferdige med kapittelet om den magiske spegelen Mørd, som både har forheksa og ført trollfolk inn i galskapen. Den galtvortske spegelen viser oss ikkje kven vi eigentleg er, altså vårt eige, realistiske spegelbilete, men den djupaste, mest desperate draumen i hjartet vårt. Foreldrelause Harry ser familien sin, samla, slik han aldri fekk sjå dei i røyndomen. Spegelbiletet i min Mørd var lenge ganske likt. Eg vaks opp med mor, stefar, halv- og stesøsken. Den biologiske far min kjenner eg ikkje, men det skulle eg veldig gjerne ha gjort.

 

Eit naturleg forhold

Eg var ti år før eg fekk vite kven han var, 14 år før eg trefte han, 28 år før eg trefte han andre gongen, og 35 år før eg skjønte at eg aldri kjem til å bli kjend med han. Likevel, for eg kan vere ganske insisterande, ein aprildag i 2013 ringde eg og spurde om eg og dotter mi kunne kome og helse på. Eg vil nemleg at dotter mi frå ho er lita skal vite, like og akseptere kor ho kjem ifrå, eg vil at ho skal ha eit naturleg forhold til opphavet sitt, heile opphavet, heile tida. Fordi det er viktig for identitetskjensla hennar.

Eg har sjølv gått rundt og tenkt mykje på dette med identitet, kven eg er, kven eg kan vere, kven eg vil vere, kven som kan rettleie meg dit. Lenge gjekk eg rundt og fornekta mange av dei nyansane eg fann. Mykje, trur eg, fordi eg aldri har hatt tilgang på far min, på hans blikk, hans kjærleik, hans rettleiing, hans korrigering. I dag veit eg – gjennom kjennskap til andre i slekta – at eg har arva mykje av far min, av desse sørausttyrkiske genane. Så eg har slutta å fornekte. No samlar eg i staden opp så mange ingrediensar som mogleg.

Og eg støttar fullt ut tilrådinga til Bioteknologirådet frå i fjor haust om ikkje å opne for assistert befruktning av einslege kvinner. Barns beste er å få lov til å kjenne begge foreldra sine.

Men attende til aprildagen i 2013. På dette tidspunktet hadde eg enno mange ubesvarte spørsmål. Rundt kvifor ting blei som dei blei mellom far min og mor mi. Rundt kvifor han ikkje var ein del av oppveksten min. Rundt kven han, og dermed eg, er, sånn eigentleg. Og så hadde eg eit håp. Om at det å treffe han kunne føre meg nærare meg sjølv. Det eg ikkje visste på det tidspunktet, men som eg veit no, er dette: Å reise til Tokacli, den vesle fråflytta bygda i søraustlege Tyrkia der han vaks opp, og ta imot den endelause gjestfridomen resten av farsslekta mi hadde å gje meg, skulle vise seg å vere mykje meir heilande enn å halse etter ein far who just isn’t interested.

Men altså. Det er denne vårdagen i 2013 eg omsider skal ta motet til meg. Ta steget ut av komfortsona. Tenke at dette skuldar eg meg sjølv. Skjøne at det å oppsøkje og spørje om opphavet mitt er viktigare enn å unngå å såre dei involverte, altså mor, far og stefar min, som om eg svikta dei ved å stille nokre spørsmål. Eg trudde det. Også då, 37 og eit halvt år gammal. Eg hadde då kjent til den biologiske far min i 27 og eit halvt år. Triggaren kjem ein ettermiddag der eg sikkert sit på jobben og surfar mållaust på sosiale medium, i form av meldingspipen i telefonen. Ein venn har sett filmdokumentaren Stories we tell av kanadiske Sarah Polley. «Den må du berre sjå! Han er liksom så … deg», skriv han. Same kveld sat eg djupt nede i ein lenestol i ein av dei små salane på Ringen Kino, lokalkinoen min i Oslo, og vart så fengsla av det eg såg og høyrde at eg reint gløymde å ete smågodtet eg hadde i fanget. Filmen gjekk rett heim.

 

Historiene vi fortel

Kort fortalt: Etter at mor til Sarah Polley døydde av kreft, kom det fram at mannen Sarah hadde vakse opp med i den tru at han var far hennar, og som (framleis) var far til dei andre syskena hennar, utanom dei to som mora hadde frå eit tidlegare ekteskap, ikkje var far hennar likevel, ikkje den biologiske i alle fall. Mora hadde hatt eit sidesprang då ho arbeidde utanbys ein periode, og det hadde fått følgjer. No skjønte Sarah Polley kvifor ho var den einaste i slekta med raudt hår, og seinare, då ho trefte ei tante på den biologiske farssida, skjønte ho kor overbitet hennar kom frå, og då ho trefte den biologiske far sin, kor talentet for å fortelje historier kom frå. Han er også filmskapar.

Dokumentaren er ei krysning mellom ein rekonstruksjon av historia til dei biologiske foreldra hennar og intervju med slektningane hennar. Stefar hennar er forteljar. Oppgåva til kvar av dei som vert intervjua, er å fortelje heile historia om mor og far hennar, frå A til Å, slik dei hugsar ho. Det er slåande kor forskjellige historiene er, kor dei spriker, ikkje berre på grunn av personlege motiv for å fortelje den «rette og sanne» varianten, let det til, men fordi minna og blikka til forteljarane så til dei grader er fleirfaldige. Veit vi alltid kvifor vi fortel historier om oss sjølve eller andre slik vi gjer det?

Sjølv om Sarah Polley får servert ein polyfoni av historier over same historia, utgjer dei samla ein slags heilskap som gir ho meining, som vert sann. Sarah Polley møtte den biologiske far sin fleire gonger, i byrjinga var møta magiske, fulle av håp og moglegheiter, men etter kvart vart dei meir problematiske, særleg då han ville styre kven som skulle ha synsvinkelen i filmforteljinga hennar. Historia Sarah Polley fortel, endar med at ho kjem nærare stefar sin, det er han som gir ho rom til å utforske saka heilt fritt og på eigne premissar, sjølv om han fryktar å miste ho i prosessen. Det er stefaren som får forteljarrolla, som har tilliten hennar, og det er hans synsvinkel som blir framstilt som den mest truverdige. Slik vert stefaren til Sarah Polley den ekte far hennar.

 

For mi skuld

Natta etter sov eg dårleg. Dagen etter ringde eg folk. Først fetteren min, bileigaren. Far min bur på den andre kanten av landet, så eg trong bil. Han sa ja. Så ringde eg far min. Han sa også ja. Dermed pakka eg meg sjølv og dotter mi, fire og eit halvt på den tida, inn i bilen og køyrde dei ni timane det tok å kome seg til bygda i nordvest. Eg hadde tidlegare møtt han tre gonger. Alle desse gongene hadde eg vore sjenert og høfleg. No, den fjerde, skulle eg vere ærleg, ja, kanskje stille han til veggs. Eg skulle fortelje han at eg, i likskap med FN, synest det er ein menneskerett å kjenne begge foreldra sine. Korleis skal ein stakkar elles finne ut kven han eller ho er? Det er dessutan, som alskens sosiologar og filosofar og kunstnarar uttrykkjer det, i møtet med den andre, ein annan, eit anna menneske og – i forlenginga av dette – i møtet med andre kulturar, levesett, tankar at vi finn ut kven vi er og ikkje er. Og desse ur-andre, kven er dei om ikkje foreldra våre? Der startar etterapinga. Der startar speglinga. Der startar innsynet i sjølvet og utsynet mot verda.

På tre dagar i april 2013 intervjua eg, mens dotter mi høyrde på, seks sentrale personar om starten på mi eiga forteljing. Kven melde seg inn, kven gjekk ut, og kvifor. Det ville eg vite. Eg intervjua mor mi, stefar min, mormor mi, ein tyrkisk onkel – den første som kom hit til landet, den norske kona til den tyrkiske onkelen min og far min. Etter desse tre dagane i april sat eg att med sju timar intervjuopptak. Seinare vaks historia seg større enn seg sjølv, og eg intervjua ein professor i tyrkisk på Universitetet i Oslo og folk i ytringsfridomsorganisasjonen PEN, men det var desse første personlege intervjua som var dei viktigaste, som gav meg dei sentrale svara. Historiene dei fortalde, var like sprikande som dei Sarah Polley fekk servert. Likevel klårgjerande. Det sterkaste for meg var, når alt kom til alt, ikkje kva dei sa, for det hang som venta ikkje på greip samla sett, men at dei snakka, at dei delte, at dei opna seg, at dei reiv av plasteret på dette gamle såret og heilt sikkert skrella av ein flik hud også. For mi skuld, no.

I dette låg det mykje kjærleik.

 

Hadde eg svikta meg sjølv

Kva bakanforliggande faktorar trigga denne reisa, desse intervjua? Mange år med lengt, med nyfikne, med uvissheit. Det var særleg etter at eg flytta til hovudstaden frå Nord-Vestlandet i 2003, at eg byrja å bli konfrontert med den vekkgøymde tyrkaren i meg. Med kor eg kjem ifrå, kven eg er, kvar eg høyrer til, eigentleg.

Som dei fleste migrantar, anten dei er innanlands-migrantar eller immigrantar, slong eg gatelangs på austkanten med ei konstant uro dei første åra i Oslo. Dårleg samvit. Heimlengt. Melankoli. Hadde eg svikta dei heime ved å flytte? Hadde eg svikta meg sjølv? Dei to siste spørsmåla er også sentrale for kvifor eg venta så lenge med å undersøke dette vidare. Sviktar eg familien eg har vakse opp med, ved å nærme meg farsslekta? Eller er det hjarterom for dei alle, og vil alle forstå og akseptere det? Avstanden eg har til begge familiane no, både morsslekta og den biologiske farsslekta, etter å ha budd i Oslo i så mange år, hjelpte nok.

 I dag går eg til den lokale, heilnorske frisørkjeda Auster, men dei første åra i byen gjekk eg konsekvent til arabiske frisørar på Grønland, bydelen i Oslo med den høgaste andelen innvandrarar. Delvis fordi eg hadde dårleg råd, delvis fordi eg gjorde eit stille opprør mot dei overprisa frisørkjedene, men særleg gjorde eg det fordi sløret av mystikk som fanst inne i desse krydderduftande, kvinnedominerte frisørromma, tiltrekte meg. Eg kjende meg heime der.

Det var i desse eksotiske sakseromma konfrontasjonen først kom. «Hvor do komme frå?» spurde kvinnene, alltid. I byrjinga sa eg namnet på den vesle kommunen du hamnar i om du tek ferja frå Molde og sørover om du skal til Ålesund eller den intellektuelle metropolen Volda. Eg teikna noregskartet i lufta og viste at om lag der gitarkroppen svingar inn og blir eit skaft, der kjem eg frå. I dag vil eg nok seie at der vaks eg opp, eg er jo litt frå alle stadene, fysiske som emosjonelle, som har gjort inntrykk på meg gjennom åra, men då, tidleg på 2000-talet, sa eg at eg kom derifrå, frå båtbyggjarkommunen i nordvest. Der høgrefoten til ein av dei store fotballspelarane våre scora sine første mål, og der dei majestetiske, men for meg utilgjengelege tonane til ein av dei store komponistane våre vert til. Ein stad under fjella inne i fjordarmen sit han og hentar inspirasjonen sin, innbiller eg meg. Og for nokre fjell.

 

Dobbelt utanforståande

Ein sommar på nittitalet blei eg med stetanta mi på fottur i nokre andre fjell, sjølv om det nok er dei same fjella – der Tresfjordfjella blir til Tafjordfjella. Skogen var junigrøn, og sola kasta gneistar på alt som rørte seg. Framme ved DNT-hytta som var målet for turen, møtte tanta mi ein kjenning, og eg blei introdusert. Kjenningen såg på meg med eit anerkjennande smil. «Så god du er til å snakke norsk!» utbraut ho. Tante lo hjarteleg. Men kjenningen hadde rett. Eg er ganske god til å snakke norsk. Det er faktisk – og dessverre – det einaste språket eg meistrar sånn nokolunde. Blikka frå dei arabiske frisørkvinnene i Trondheimsveien eller Motzfeldts gate har vore mindre bifallande, i alle fall før eg har sagt dette: «… men far min er tyrkar.» Med desse orda endra stemninga seg, alltid. Då kom smila fram, nikka, latteren, inkluderinga. Ertinga over at eg ikkje snakka verken tyrkisk eller arabisk, dei to morsmåla til far min. Inne hos desse godt tildekte kvinnene inne i overoppheta frisørsalongar i Oslo aust gav dei tyrkiske genane mine meg meirverdi. Dette forvirra meg i starten. Eg, som hadde brukt årevis på å fornekte halve opphavet mitt.

For berre få år sidan såg eg altså på meg sjølv som ein dobbelt utanforståande, truleg fordi eg var redd – livredd – for å ikkje verte fullt og heilt innlemma i den eine eller andre gruppa. Eg gav meg sjølv ei så forunderleg gåve som eit dobbelt utanforskap. Det var eg og dei tyrkiske, eg og dei norske. Likeins var det eg mot dei heime på bygda, eg mot dei som har vakse opp i meir urbane strøk. Ingen var som eg. Ikkje heilt. Ikkje før eg for alvor byrja å sjå meg ikring, stille spørsmål, tenkje, skrive, reise.

Og no, no er eg berre som alle andre. Eg har ei dobbel tilhøyrsle. Minst. Eg er altså berre eit sørgjeleg typisk moderne menneske. Eg har ein heilt typisk klattidentitet. Eg er litt herifrå, litt derifrå, fysisk, genetisk, kulturelt. Den tyrkiskbritiskamerikanske forfattaren Elif Shafak likar ikkje ordet identitet, ho vil ikkje vite av slike tvangstrøyer, ho meiner det ikkje finst noko slikt som ein eigentleg identitet, eit eigentleg sjølv. Ho snakkar om belongings, om tilhøyrsler, om mange tilhøyrsler. Også desse tankane går heilt heim hos meg, no. Kvar kan eg finne så mykje som ein liten flik av tilhøyrsle? spør eg no. Dit vil eg.

Difor kunne eg endeleg, og trass i Islamsk Stats frammarsj berre mil unna, reise til bygda der far min kjem ifrå. Det gjorde eg i oktober i fjor.

 

Når alle kjem heim

Lyden av sirissar skralla i skallen då eg og kjærasten min, den kvitaste mannen på den staden på det tidspunktet, skulle hente koffertane på flyplassen i Hatay. Ikkje så rart, sidan terminalbygget er fysisk delt i to slik at delar av det ligg under open himmel. Det seier noko om klimaet i regionen, blant anna. Ein eldre bror av far min henta oss. Han hadde leigd inn ein privatsjåfør, ein nabo frå bygda, på min alder, som nyleg blei utvist frå Tyskland etter mange års opphald. Fordi klokka var halv elleve om kvelden og det var mørkt. Svært få køyrer bil så seint om kvelden i dette området, særleg om dei er gresk-ortodokse kristne. Ein veit visst aldri heilt kva militæret kan finne på av akutt kontrollverksemd. Samstundes er det «heilt trygt å opphalde seg der», får eg vite. Like samtidig får eg mange formaningar om kva eg kan og ikkje kan gjere, som kvinne, som turist, som ein representant av den vesle kristne bygda eg skal besøke, som ein del av familien. Eg kan ikkje gå nokon stad åleine, men det er greitt om eg går saman med kjærasten min, sjølv om han ser ut som ein Alfa-turist. Fordi han er mann.

Vi bur hos onkelen og tanta mi som eg intervjua i Noreg eitt og eit halvt år tidlegare. Dei reiser ned til bygda to gonger i året, om lag fem månader til saman, slik også dei andre syskena til far min gjer det. Tyrkarar i Noreg er den mest heimlengtande innvandringsgruppa, les eg i nasjonalstatistikkar. Onklane mine stadfestar teorien. Bygda dei kjem frå, er nesten fråflytta. Ho har kanskje 150 fastbuande. Svært få ungar og ungdom. Det er ikkje så feitt å vere blant dei 20 000 kristne i Tyrkia, det har det ikkje vore sidan romartida, og dette er moglegvis den einaste reint kristne bygda i landet. Men i august kvart år, når alle utflyttarane kjem heim frå alle dei nye europeiske landa sine, vert det yrande liv i leiren, då er dei eit par tusen som fyller gatene og sommarkafeane der.

Etter at farfar min døydde, reiv onklane mine det gamle huset og bygde eit nytt hus på tomta, ein etasje til kvar familie i slekta. Husa i bygda ligg i ei klynge på toppen av ein bakke, og jordlappane – stort sett befrukta av olivenlundar – ligg i landskapen ikring. I nabobygda nokre kilometer unna ligg eit svært flyktningmottak for syriske flyktningar. Der er det ikkje noka kjære mor, som i Noreg, får eg vite, der et du den maten du får, og søv saman med dei du vert plassert på rom med, utan å klage, elles er det berre å dra, men i fjor var Angelina Jolie på besøk. Det var stas. Utan samanlikning var TV 2 sin reporter Pål T. Jørgensen i ein annan naboby, Antakya, og gjorde ei sak om IS ei veke før vi kom. Det var også stas.

For meg var det mest stas å endeleg stå der, i ein frodig hage i Tokacli, hagen til farfar min, og lære korleis ein skjer granateplet eg nettopp hadde plukka frå eit tre i same hagen. Rundt meg stod tre onklar og krangla om å forklare det på riktig vis. Eg skar visst for langt inn, øydela frøa, fekk det på kleda mine, visste ikkje at granateplesafta var like umogleg å få bort som blåbærsaft. Eine onkelen min rista på hovudet.

Eg hadde det visst ikkje i ryggmargen.

For å få merksemda vekk frå eigen kløneskap spurde eg kva dei meinte om den nyslåtte presidenten, tidlegare statsminister Erdogan, om IS og om vi var trygge. Den eine onkelen min hevda at vi var så trygge, så. Ikkje noko problem. Ville eg sjå Syria-grensa, køyrde han meg gjerne dit. Den andre onkelen min var meir forsiktig, rådde oss frå å dra og sa at Hatay er som eit Midtausten i miniatyr. «Midtausten er eit hav. Det kan blåse opp sterke vindar over dette havet, vindar som skaper bølgjer, både kjappe krusningar og meir langvarige, sterke undervasstraumar.» Den tredje onkelen min rista på hovudet, spurde korleis det gjekk med granateplet.

 

Fars bygd

Eg var i bygda i tre dagar og kan ikkje hugse sist eg blei så bortskjemd. Av eviglange måltid som beit kvarandre i halen. Av opplæring i korleis gjere seg nytte av markas grøde i bygda. Av signingsferd kring i bygda, både til slekt, slekts slekt, gravplass, skule og kyrkje. Kyrkjetenaren opna kyrkja berre for mi skuld, for at eg skulle få sjå denne vesle, enkle gresk-ortodokse kyrkja der far min for snart seksti år sidan vart dyppa i døypefonten tre gonger, heile han, splitter naken, til prestens signing på arabisk medan far hans sat i sin faste stol. Korset på veggen over sakristiet, der berre menn har tilgang, var laga av krusedull-sparepærer. Portrett av Jesus og disiplane hang på skakke, biletet av det siste måltidet var frynsete i kantane, og fleire av kyrkjebenkane og stolane såg ut som dei kunne trunge litt heilag olivenolje. Både Jesus og Maria var avbilda på hiphopkulturens bling-bling-vis. Omgrepet kitsch finst heilt sikkert på arabisk også, i fleire variantar, vil eg tru, men dette var berre ekte. Alle seremoniane i denne kyrkja føregår på arabisk, islams heilage språk.

Inntrykka var mange og sterke. Kvar kveld sa kjærasten min, Forskaren, at eg måtte ta feltnotat. Kvar kveld nikka eg og sa at eg berre måtte kvile augo litt først, før eg la hovudet ned på puta oldemor mi hadde hekla trekket på.

Ein morgon stod vi opp med hanen til presten, næraste nabo, for å vandre i olivenlundane til farfar min før sola blei for varm. Det var oktober, men framleis 30 plussgrader på dagen. Landskapet var nake, jorda tørr, elva som brukte å renne gjennom dalen, har tørka heilt inn. Eg hugsar ikkje lenger om forklaringa var klimaendringar eller oppdemming av den større elva i Syria. Eg burde ha skrive ned dei feltnotata. Den meir forsiktige av onklane mine blei att oppe på det øvre platået, han var redd vi ville støyte på nokon vi ikkje ønskte å møte, som syriske flyktningar eller jihadistar vi visste fanst i området. I denne dalen blei oldefar min skoten, ei natt tidleg på 1900-talet, på si eiga mark. Ingen veit kven som gjorde det, eller kvifor. Den andre onkelen min følgde meg heilt ned til marka til farfar min. Ikkje berre fordi det var viktig for meg, det var fint for han å fortelje også, vise meg seg, si historie.

Vi snubla oss ned den porøse jorda, mellom oliventre, druetre, fikentre, granatepletre og nøttetre. Onkel vart med eitt stille. «Her var brønnen», fortalde han og peika på eit hol i bakken, «som bror min fall ned i og drukna i då han var vel to år gamal.» Onkel rusla vidare utan å seie meir. Kanskje var det difor farmor mi flytta til Noreg, for å halde seg nær ungane sine, ho trong dei. Farfar min blei i Tyrkia. Han trong jorda si.

 

Tre fedrar til prisen av ein

Oppe att på det øvre platået har den meir forsiktige onkelen min laga ei fløyte av bambus. På vegen attende fortel dei noko om kvar busk vi ser, alt kan brukast til noko. Dei er ekte naturbarn, slo det meg. Eg såg dei for meg då dei sprang ikring der som smågutar. Eg såg for meg far min også, veslebroren, som heilt sikkert dilta etter.

«Så, kva tenkjer du no, etter at du har møtt familien din og blitt betre kjend med oss?» spurde ein av onklane mine etter eit av dei rause, eviglange måltida ute på balkongen. Kanskje var det den kvelden middagen starta med fire personar og enda opp med 15, altså ti prosent av befolkninga i bygda. Vi åt i seks timar. Først frukt. Så salat der alle ingrediensar kom frå markene vi sat midt iblant, deretter steikt fisk, bønne- og lammekjøtsgryte og ris som smaka noko. Alt smaka. Jamvel reddiken. Slik smaka altså reddik, eigentleg. Så kaffi, norsk, den tyrkiske er heilt usmakeleg, og turkish delight, ein søt nøttedessert. Så frukt, igjen. Melon, fiken frå hagen, eple, appelsin, pære. «Eg er glad», svara eg som sant var. Takka hadde eg allereie gjort hundre gonger. «Det kjennest som eg har fått tre fedrar til prisen av ein.»

To av onklane mine smilte til dette. Den tredje fekk noko i halsen og måtte gå inn. Kjærasten min letta stemninga ved å seie noko flåsete om kor tydeleg det no framstod for han kor temperamentet mitt kjem ifrå – onklane mine er engasjerte menn, for å seie det mildt. Ikkje noko er betre for å bryte isen enn ein elendig klisjé som set folk i eit dårleg lys.

På turen kjende eg også, for første gong, takksemd til mor mi, for at ho hadde rota seg bort i far min. Eg har ikkje klandra ho tidlegare, eg fekk jo livet av dei to 19-åringane den gongen, men eg har heller ikkje evna å vere takksam for det, gjort det til noko godt. Så er det likevel kanskje heilt greitt å vere både det eine og det andre. Meirverdien som gjer meg til meg.

Reiseskribenten Pico Iyer seier det ganske treffande i TED Radio Hour-programmet «Identities» – merk at tittelen er fleirtalsvarianten: «Home is not a piece of soil, but a piece of soul.» Eit vakkert ordspel, heilt klårt, men eg er nok meir ein Ole Brumm-variant sjølv. For når eg ser inn i Mørd i dag, ser eg så mangt: olivenlundar, bjørkelundar, arabarar, kristne, tause vestlendingar, fyrige middelhavsfolk, Atatürk, Amundsen. Dei to siste var ganske glade i kvinner, har eg høyrt. Kjende dei alle barna sine? 

 

Tyinvegen 27, 2900 Fagernes
knut@synogsegn.no
907 68 797